امام حسن مجتبی علیه السلام  می فرمایند:

شب جمعه ای مادرم فاطمه سلام الله علیها را دیدم که در محراب عبادتش تا صبح مشغول عبادت بود، در این مدت افراد بسیاری را یاد کرد و در حقشان دعا کرد ولی چیزی در مورد خوش نگفت. گفتم: مادرجان در حق همه دعا کردی جز خودت! فرمود: فرزندم اول همسایه سپس داخل خانه.( دلائل الامامه ص 56)

و مي فرمايند:

 

زهرا سلام الله علیها در عبادت خداوند عابدترین مردم بود. آنقدر بر پا می ایستاد تا پاهایش ورم می کرد.( بحار الانوار/ج 43/ ص 76)